จดหมายถึงคุณแม่ วันเกิดปีที่ ๖๑ (๘ ก.พ. ๒๕๔๙)

๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๙

"แฮปปี้เบิร์ทเดย์" ครับ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ลูกไม่ได้กอดคุณแม่แล้วบอกคำนี้ครับ

ลูกยังทำใจไม่ได้เลยครับ คุณแม่ไม่อยู่จริงๆ แล้ว ลูกพยายามเต็มที่แล้วครับ ตอนคุณแม่นอนหลับวันสุดท้าย (๒๖ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๘) ลูกทนดูไม่ได้เลย อยากจะปลุกคุณแม่ให้ลุกขึ้นมา แต่รู้ว่าคุณแม่กำลังเดินทางสู่สวรรค์แล้ว อยากให้คุณแม่จากไปอย่างสงบอย่างที่คุณแม่สั่งไว้ คุณแม่ครับ ... ลูกขอโทษ ลูกช่วยชีวิตคุณแม่ไม่ได้ หัวใจของลูกสลายอย่างไม่มีวันจะกลับมาเหมือนเดิม มันเจ็บปวดมากครับ ทำยังไงก็ไม่หาย ทุกวันนี้ก็อยู่ไปวันๆ ไม่รู้จะทำอะไรดี ยังคิดอะไรไม่ออกเลยครับ เคยทำทุกอย่างเพื่อให้คุณแม่ภูมิใจ แต่วันนี้ จะทำอะไรก็ไม่รู้จะไปให้คุณแม่ชื่นชมที่ไหน ชีวิตของลูกเปลี่ยนไปมากเลยครับ บอกไม่ถูกครับ

วันนี้ ลูกมากับปะป๊า น้องสอง มาบอก "แฮปปี้เบิร์ทเดย์" กับคุณแม่ครับ เอาอาหารร้าน "เอสแอนด์พี" ที่คุณแม่ชอบมาฝากด้วยครับ แหม่มติดทำงาน แต่ก็บอกคิดถึงคุณแม่ตลอดครับ คุณแม่อยู่ที่ "วัดธรรมมงคล" นี้คงสงบนะครับ อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานของลูก อยากมาหาคุณแม่ทุกวันเลยครับ แต่ลูกยังทำใจไม่ได้เลย เอาไว้สักพักให้ลูกเข้มแข็งกว่านี้ แล้วลูกจะมาหาคุณแม่บ่อยๆ ครับ

ปะป๊าสบายดีครับ ลูกแวะเข้าไปหาปะป๊าทุกวันอังคาร-เสาร์ ปะป๊าก็ยังคุยเรื่องการเมืองเหมือนเดิม ลูกก็คุยเป็นเพื่อน ส่วนใหญ่ปะป๊าจะอยู่คนเดียว น้องสองไปทำงาน บางทีลูกก็พาปะป๊าไปกินข้าวข้างนอกเหมือนที่เราชอบไปกันครับ แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือไม่มีคุณแม่ ลูกยังปรับตัวไม่ได้เลยครับ

น้องสองได้เลื่อนตำแหน่งเป็น "ผู้จัดการฝ่ายฝึกอบรมพนักงาน" แล้วครับ ได้เงินเดือนเพิ่มขึ้นตั้ง ๘,๐๐๐ บาท น้องสองไปตรวจร่างกายกับให้วิตามินบำรุงมาแล้วครับ ลูกกับปะป๊าบอกน้องสองอยู่เสมอว่าให้รักษาสุขภาพให้แข็งแรงอย่างที่คุณแม่สั่งเอาไว้ อย่าทำงานหนักเกินจนไม่ได้พักผ่อน น้องสองก็ดูแลสุขภาพตามที่คุณแม่สั่งไว้ครับ

แหม่มไปสั่งทำร็อกเก็ตต์บรรจุอัฐิของคุณแม่ให้ลูกกับน้องสองคนละชิ้น ลูกเอาไว้กับตัวตลอดครับ คุณแม่จะได้อยู่กับลูกตลอดเวลา ลูกกับน้องสองขอบคุณแหม่มไปแล้วครับ แหม่มดูแลลูกอย่างดีครับ

วันนี้ ลูกจะพาปะป๊ากับน้องสองไปกินข้าวข้างนอกด้วยครับ วันเกิดของน้องสองเหมือนกัน แต่พวกเรามาหาคุณแม่ก่อนครับ

คุณแม่ครับ ลูกเสียใจที่สุดที่คุณแม่ไม่ได้อยู่ดูความสำเร็จของลูกๆ อีกแล้ว ตอนนี้ลูกคงไม่มีอะไรจะบอกคุณแม่มากไปกว่า "รักคุณแม่ที่สุดในชีวิต"

แล้วลูกจะเขียนมาหาใหม่ครับ

จดหมายถึงแม่ ตีพิมพ์ในหนังสืออนุสรณ์การคืนสู่ธรรมชาติ ๒๖ ตุลาคม ๒๕๔๘

คุณแม่ครับ การจากไปของคุณแม่ยากเกินกว่าที่ลูกจะทำใจได้ หัวใจของลูกสลาย ไม่มีสิ่งใดจะทดแทน “อรหันต์” ของลูก ผู้ให้ลมหายใจแรกจวบจนวินาทีนี้ ความลำบากและความเจ็บปวดไม่เคยอยู่ในใจของคุณแม่ตราบเท่าที่สิ่งที่ได้มาทำให้ลูกมีความสุข

ตลอด ๗ เดือนที่ผ่านมา ตั้งแต่รู้ว่าคุณแม่เป็นโรคมะเร็งร้าย ลูกเชื่อมั่นมาตลอดตั้งแต่เริ่มการรักษาว่าคุณแม่จะต้องหาย ไม่เคยมีแม้แต่นาทีเดียวที่ลูกจะไม่อธิษฐาน ขอพร ให้คุณแม่ได้อยู่กับพวกเราต่อไป แล้วกลับมากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันเหมือนเดิม

แม้ว่าสิ่งที่ลูกหวังจะไม่เป็นผล แต่ลูกยังดีใจที่คุณแม่รู้ว่าลูกทั้งสองคนได้ทำหน้าที่ของลูกอย่างดีที่สุด สิ่งต่างๆ ที่คุณแม่ได้สั่งไว้ ลูกจะทำให้คุณแม่ได้สบายใจ ลูกจะดูแลปะป๊าเหมือนที่คุณแม่ทำมาตลอดชีวิต ไม่ต้องห่วงครับ

คุณแม่ครับ จดหมายฉบับนี้คือเสียงร้องไห้ในใจของลูก พระคุณของคุณแม่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ลูกจะหาคำใดๆ มาบรรยาย ลูกขอเกิดเป็นลูกสุดที่รักของคุณแม่ทุกชาติไป

ขอให้คุณแม่หลับให้สบาย ลูกจะทำให้คุณแม่ภูมิใจครับ

รักคุณแม่มากที่สุดในโลก
น้องหนึ่ง (วีระยุทธ โชคชัยมาดล)

๒๖ ตุลาคม ๒๕๔๘

คำอาลัย กล่าวเนื่องในวาระสุดท้ายแห่งชีวิตของคุณแม่ ณ วัดมกุฎกษัตริยาราม

๑ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๘

จากนี้ เป็นพิธีฌาปนกิจ นางศุภาภรณ์ โชคชัยมาดล
ขอขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ที่ได้สละเวลามาเป็นเกียรติให้กับครอบครัวของนางศุภาภรณ์ ในวาระสุดท้ายที่ร่างกายของนางศุภาภรณ์จะอยู่บนโลกใบนี้
นางศุภาภรณ์ โชคชัยมาดล เกิดเมื่อวันที่ ๘ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๔๘๘ ลมหายใจสุดท้ายแห่งชีวิต สิ้นสุดเมื่อเวลา ๑๐ นาฬิกา ๓๓ นาที ของเช้าวันที่ ๒๖ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๔๘ หลังจากต่อสู้กับโรคมะเร็งตับ มาเป็นเวลา ๗ เดือน รวมเวลาแห่งชีวิตได้ ๖๐ ปี ๘ เดือน
สามีของนางศุภาภรณ์ คือ นายพิชัย โชคชัยมาดล มีบุตรชาย ๒ คน คือ นายวีระยุทธ โชคชัยมาดล และนายสราวุธ โชคชัยมาดล ซึ่งทั้ง ๓ คน ก็อยู่ ณ ที่นี้ เพื่อส่งนางศุภาภรณ์ไปยังสรวงสวรรค์

########################

คุณแม่ครับ นี่จะเป็นเสียงสุดท้าย ที่คุณแม่จะได้ยิน จากคนที่คุณแม่รักที่สุดในชีวิตครับ วันนี้ ปะป๊ากับลูกของคุณแม่ทั้งสองคน อยู่ตรงนี้ เพื่อจะส่งคุณแม่ขึ้นสวรรค์

สิ่งที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของเรา ยากเกินกว่าที่ลูกจะทำใจได้ ตลอด ๗ เดือนที่คุณแม่เริ่มการรักษา ลูกไม่เคยมีภาพในวันนี้อยู่ในความคิด แม้แต่วินาทีเดียว ลูกบอกคุณแม่มาตลอด ว่าคุณแม่จะต้องหาย ลูกรู้ครับ ว่าคุณแม่เจ็บ แต่คุณแม่ก็ทน

ลูกขอโทษ ที่ลูกไม่เคยยอมรับความจริง การยื้อชีวิตของคุณแม่ เป็นสิ่งที่ลูกพยายามมาตลอด ๒ เดือนหลังสุด ลูกพยายามทุกทางที่จะทำให้คุณแม่ได้อยู่ต่อ แต่ทุกอย่างก็ไม่เป็นผลครับ คุณแม่มีแต่เจ็บ มีแต่ทรมาน

การที่คุณแม่ขอให้ลูก ปล่อยคุณแม่ไป คือสิ่งสุดท้ายที่คุณแม่ได้ขอจากลูก

การที่ลูกยอมให้คุณแม่จากไป คือความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของลูก
การเฝ้ารอลมหายใจสุดท้ายของคุณแม่ คือความทรมานเกินกว่าที่ลูกจะรับได้
ลมหายใจสุดท้ายของคุณแม่ คือหัวใจอันแตกสลายของลูก
พระคุณของคุณแม่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ลูกจะหาคำใดมาบรรยายได้
ขอให้คุณแม่หลับให้สบายครับ ลูกของคุณแม่ทั้งสองคน ขอเกิดเป็นลูกรักของคุณแม่ทุกชาติครับ

รักคุณแม่มากที่สุดในชีวิต

วีระยุทธ โชคชัยมาดล

########################